Niet stilgezeten!

Een week geleden liep ik de laatste keer. Een week!!! Zolang is het geleden dat ik ben gaan lopen. De laatste keer dat ik een week niet liep was in maart 2016. Iedere dag moet ik mezelf verplichten de loopschoenen niet aan te trekken. Kost me behoorlijk veel moeite, zeker ook omdat de ochtendstijfheid aan mijn achillespees verdwenen is. Vandaag is de eerste ochtend zonder stijf gevoel, yeah! Tijdens de voorbije week uiteraard niet stil gezeten. Dagelijks wel iets opgezocht over dit probleem.

  1. Looptrainingsdagboek
    Wat was nu eigenlijk de oorzaak? Een looptrainingsdagboek toont nu zijn nut. Ik vind het altijd wel eens leuk om door mijn loopdagboek te scrollen, scrollen inderdaad, mijn dagboek is digitaal. Begin vorig jaar begonnen met een paar kolommen, Polar gekocht, kolommen toegevoegd, grafieken toegevoegd,… Het begint er al vrij compleet uit te zien.

    Logboek1

    Ik ben gek op statistieken en misschien hebben die er wel voor gezorgd dat ik in de lappenmand ben terechtgekomen. Teveel gefocust op de cijfertjes en te weinig met gezond verstand? Momenteel 650km gelopen dit jaar, vorig jaar 1000km op een heel jaar. Is dat niet wat te veel van het goede?

    Logboek2

    Uit nieuwsgierigheid wat informatie opgezocht over trainingsdagboeken en wat blijkt? Belangrijke zaken staan er bij mij niet in. Hopla, weer wat kolommen erbij met stijging, daling, trapfrequentie, starttijd en het gevoel tijdens en na de training.

 

  • Stijging en daling: Dit veroorzaakt veel meer belasting voor je spieren, pezen en botten. Achteraf altijd interessant om een relatief vlak parkoers uit te kiezen want raar maar waar, in en rond het Vilvoorde is het allesbehalve vlak.
  • Trapfrequentie: aantal stappen per minuut. Hoe hoger, hoe meer stappen en dus meer belasting. Dat blijkt bij mij wel vrij constant te blijven tussen 75-80.
  • Starttijd: nooit echt bij stil gestaan, maar tijdstip is in mijn geval erg belangrijk. Zo weet ik dat ik in de namiddag beter niet ga lopen, zelfs geen aantal uur na de lunch. Favoriet tijdstip is in de voormiddag en ’s avonds voor het eten.
  • Gevoel: gewoon om tijdig indicaties op te merken die eventueel kunnen leiden naar blessures. Zo ging het de laatste weken wat minder vlot tijdens trainingen. Minder km, hogere hartslag, zware benen,… Een reactie van mijn lichaam om duidelijk te maken wat gas terug te nemen. Toen was het me niet opgevallen, maar achteraf bekeken *stilte*.

2. In de toekomst

Tja, ik heb mijn lesje nu wel geleerd (hopelijk toch). Ik ga maar eens een loopschema volgen denk ik. Dag op dag opvolgen lijkt me moeilijker te doen, maar per week zal ik me er toch maar aan houden.

3. Hulpmiddeltjes?    

Goh ja, wat er allemaal al niet bestaat om huidige problemen beter te laten genezen en om toekomstige problemen te vermijden. Beste behandeling is RUST, lees: niet lopen bedoeld. Dat heb ik nu al een week volgehouden en raadt eens. Het werkt! Rusten betekent nu ook niet dat je de hele week in je bed moet liggen. Om mijn conditie min of meer wat op peil te houden ben ik regelmatig op de fiets gesprongen en dagelijks met de fiets naar het werk gereden. Mr. Achilles blij en ik ook blij.

Andere acties ondernomen ook. Zo heb ik een schoenzool gekocht met gel om belasting aan de gewrichten, spieren en pezen te verminderen. Die schoenzolen gaan nu overal mee. Geen idee of het werkt, het voelt alleszins beter dan zonder.

Nog iets anders en nagenoeg kosteloos is ijs. We hebben altijd een coldpack liggen thuis en dat kwam deze keer dagelijks van pas. ’s Avonds na een vermoeiende werkdag in de zetel voor tv met een coldpack. Het is eens iets anders dan chips of popcorn. 20 minuutjes en klaar is kees. Achillespees voelt daarna koud aan en dat zou de doorbloeding verhogen dat op zijn beurt het genezingsproces ten goede komt.

Als laatste hulpmiddeltje vond ik een aantal oefeningen. Excentrische rekoefeningen dat je gewoon kan uitvoeren op een trap of verhoog. Ideale oefeningen om Mr. Achilles blij te maken. Om deze oefeningen uit te voeren moet je wel volledig genezen zijn, dus die heb nog niet uitgevoerd. Ok ok, ik geef het toe, één keertje is geprobeerd. Ik ga ze binnenkort op rustdagen alleszins uitvoeren. Baat het niet, dan schaadt het niet.

4. Terug lopen, maar hoe?

De vraag dat mij nu nog het meeste bezighoudt. Lopen, hoe ga ik er nu terug aan beginnen. Veel websites en artikels zeggen zo goed als hetzelfde. Rustig aan terug opbouwen en lopen en wandelen afwisselen. Huh, wandelen? Ik loop sinds januari elke maand een halve marathon als training en had plannen om in het najaar een marathon te lopen. Gezond verstand weet je nog. Ik leg me er bij neer en zal een beginnersschema volgen, marathonplannen opbergen en blessureleed vermijden. Een goede richtlijn is de intensiteit van trainingen en afstand niet tegelijk op te drijven, altijd één per één. Opdrijven wil nu ook niet zeggen dat je vandaag 5km loopt en volgende week 10km en de week daarna 15km *begin spontaan te blozen*. Opdrijven met 10% per week is al meer dan voldoende, zowel qua afstand als qua intensiteit.

Je ziet, een blessure is lastig en moeilijk te aanvaarden maar heeft ook zo zijn voordelen. Ik heb er veel van geleerd en en voel me nu een stuk sterker en zelfzekerder dan voordien. Aantal km en snelheid zijn ONBELANGRIJK. Het belangrijkste is om te lopen om te kunnen blijven lopen.

 

Advertenties

Wikipedia toestanden

Kennen jullie de uitdrukking: “Door de bomen het bos niet meer zien”? Past momenteel prima bij mij. Ik heb sinds een tweetal weken wat last ter hoogte van de achillespees en aangezien ik niet iemand ben dat voor het minste naar de dokter gaat, zoek ik eerst zelf wat op. Uiteraard niet de beste oplossing, maar ik ben ik, aard van het beestje.

Iedereen heeft wel al eens iets opgezocht op het www en dan weet je dat je uiteindelijk niet meer weet wat je oorspronkelijk wou opzoeken, Wikipedia toestanden noem ik het. Je surft naar Wikipedia, je typt iets dat je wilt opzoeken in het zoekscherm en als alles goed gaat krijg je een mooi kant-en-klaar overzicht. Je leest de eerste paragraaf en je leest iets interessants waarop je kunt klikken. Uiteraard klik je hierop en kom je op een nieuwe pagina. Je leest de eerste paragraaf van de nieuw geopende pagina en je ziet iets interessants waarop je kunt klikken. Voor je het weet loopt je PC vast omdat er teveel pagina’s geopend zijn en is het ineens 4u later. (Her)kennen jullie het? Vast wel!

‘Eventjes’ iets opzoeken over achillespees en blessures en je hebt gegarandeerd uren leesplezier. Hoe ziet die pees er nu eigenlijk uit en waarvoor dient die? Eén van de grootste pezen in het menselijke lichaam, maar toch zo kwetsbaar?

Het is de verbindingtussen het hielbeen en de kuitspier. Achillespees_2

Lijkt me logisch, so far, so good. Eventjes op de afbeeldingen gaan kijken, niet voor de gevoelige lezer/loper zo blijkt. Enkele mooie plaatjes van operatieve ingrepen aan de pees. Leuk misschien voor sommigen, maar niet voor mij.Achilles God

Duiken we eventjes terug in de tijd, dan dankt onze huidige pees zijn naam aan de Griekse held Achilles. Wel een originele naam, niet? Achilles, onoverwinnelijk en zijn enige zwakke plek was zijn Achillespees.

Noemde toen nog gewoon “Pees” denk ik. Tiens, bij mij ook een zwakke plek, maakt dat van mij dan ook een held? Grieks ben ik in ieder geval niet.

Bon, blessuretijd nu. Wat kan er nu eigenlijk allemaal mis gaan. Is er maar één aandoening of zijn er veel meer dan dat? Is het gemakkelijk te achterhalen welke aandoening het is? Blijkbaar zijn er twee grote aandoeningen, of de pees is ontstoken, of ze is gescheurd, al dan niet gedeeltelijk. Gescheurd, dan is stappen zelfs uitgesloten. Dat is het dus niet. Bij ontsteking treedt er ’s ochtends een lichte pijn op dat na een tijdje verdwijnt. Check! Dat zou het wel eens kunnen zijn.

Allemaal goed en wel, maar hoe komt het nu eigenlijk? Eigenlijk nog de meest interessante vraag. Als we hier een antwoord kunnen op vinden, dan kunnen we achteraf deze blessure misschien wel vermijden. Hell yeah! Er kunnen verschillende oorzaken zijn:

  • Overgewicht: met mijn 73kg lijkt me dat zo goed als uitgesloten
  • Verkeerde schoenen: voetanalyse laten doen en bijpassende loopvrienden gekocht. Ook uitgesloten dus.
  • Stand van de voeten: niks opgemerkt tijdens de loopanalyse, dus ook uitgesloten.
  • Onvoldoende kracht in de kuitspieren: mmm, misschien, maar had er dan niet veel vroeger last van moeten krijgen?
  • Verkeerde houding: tja, wat is een verkeerde houding?
  • Overbelasting: Heb ik dan echt teveel km gemaald de voorbije weken?

Overbelasting lijkt me toch de oorzaak. Teveel gelopen, te ver gelopen, te lang gelopen, te snel gelopen, te weinig opgewarmd. Heeuh *wordt stilaan rood*, het zou allemaal wel eens kunnen.

Ok, begrepen en wanneer kan ik er terug aan beginnen dan? Nergens terug te vinden! Moet ik dan toch echt naar de dokter of fysio gaan? Het enige medicijn blijkt rust te zijn, maar ik ben al uitgerust na 8u slapen! Achilles blijkbaar niet, die krijg ik ’s ochtends maar moeizaam terug op gang. Ok ok, ik heb het begrepen, ik zal je je rust gunnen. 48 uurtjes genoeg? *neus bijna afgebeten* Tja, er zit niks anders op dan een hele week, of misschien zelfs langer, compleet te stoppen met lopen. Dat gaat de fiets graag horen!

Nu dat je toch in de lappenmand ligt, zal ik je eens extra in de watten leggen. Hoe? Er bestaan enkele leuke oefeningen om de relatie tussen pees en lichaam te verbeteren. Excentrieke oefeningen zo blijkt. Het komt er een beetje op neer (simplistisch geschreven) om op de trap op je tenen te gaan staan en langzaam te zakken tot je een zekere spanning voelt in de kuitspier. Aantal herhalingen en twee sessies per dag en klaar is kees.

Tot zo ver het urenlange opzoekingswerk van Mr. Achilles.

Om de belangrijkheid van de achillespees nog maar eens te benadrukken, heeft Mr. Achilles zelfs een eigen website: www.achillespees.org. Alles beknopt maar mooi samengevat.

Kennis is het begin van alle wijsheid (en gezond verstand en luisteren naar je lichaam ook). Met alle opgedane internetkennis, zal ik in het vervolg meer zorg dragen voor Mr. Achilles…

Achilles…

Als je lid bent van verschillende fora, groepen, verenigingen of gewoon googled zie je ze wel dagelijks verschijnen. Lopers met blessures, van klein naar groot, van onbenullig tot ernstig.

Iedere keer denk ik dan hoe erg het toch moet zijn om eventjes de loopschoenen aan de haak te hangen, soms voor enkele dagen maar soms ook voor enkele maanden.

Nu ben ik het die er last van heb. Je kent het wel, een zeurende pijn, eigenlijk kan je het moeilijk pijn noemen. Lopen gaat nog altijd, in het begin wat stijfjes maar onderweg gaat het over en dan denk je “zie je wel, niks aan de hand”.

Achillespees

De dag nadien toch een stijf gevoel aan overgehouden en begint de molen weer te draaien. Had ik toch niet beter een paar dagen extra gerust, maar weet je, het wordt goed weer, 25°C vandaag trouwens, en dan is het verdomd moeilijk om aan de verleiding te weerstaan. Toch zal ik er moeten aan weerstaan, Achilles staat aan de voordeur en die keer je best niet de rug toe…

Wat mij nog het meeste bezighoudt is de mogelijke oorzaak ervan. Komt het door overbelasting hoewel ik het trainingsvolume niet heb opgedreven de laatste weken. Een paar keer eens een sneller tempo geprobeerd, ja, maar om dan direct last van te krijgen?? Het was nu ook geen Keniaans tempo en het duurde ook niet lang. Heb ik dan al versleten schoenen? Mijn twee paar loopvrienden hebben slechts 400km onder de zool, visueel niks aan op te merken. Pfff, ik weet het niet.

Eén ding is zeker, ik zal het eventjes kalmer aan moeten doen. Volgend weekend terug beginnen als een debutant en zien wat er dan volgt…

Hoe het allemaal begon…

Lopen, een twintigtal maanden ben ik er nu mee bezig en de smaak stevig te pakken. Het begon allemaal met één uitspraak van een collega, ’s morgens bij de koffie: “Amai Sven jij ziet er zo opgeblazen uit?” Ik dacht dat de wereld in elkaar zakte. Ik sprak nog maar weinig die bewuste dag. Aanvankelijk voelde ik mij gekwetst, maar waarom? Enkel omdat die de waarheid zei, helemaal uit het hart? Ik had een aanzetje nodig om die grijze massa daarboven aan het werk te krijgen. Sindsdien is er daarboven een klik gebeurd. Mijn leven zou er helemaal anders gaan uitzien. Ik wou wraak en ging er alles aan doen om een dergelijke uitspraak, van eender wie trouwens, te vermijden.

De eerste twee, drie maanden zelfs waren erg moeilijk. Mijn lichaam was niet meer gewoon om een zware inspanning te leveren. Puffen, zuchten, vallen en weer opstaan, ik kan het niet anders beschrijven. Opgeven? Dat is uitgesloten. Stilaan begon de microbe zich te vermenigvuldigen en was er geen houden meer aan. Ik was bijna euforisch als ik een 8-tal km liep, twee keer per week. Een geweldig gevoel was dat toch. Ik voelde mij fysiek sterker dan ooit en had energie met hopen (maar nog steeds minder energie dan dat mijn kindjes hebben). Mijn partner kon maar niet begrijpen waarom iemand zoveel extra energie kon krijgen door je gedurende een uur af te peigeren. Tja, omdat te begrijpen moet je een duursporter zijn vrees ik.

Langzaamaan kwamen er wat extraatjes aan die 8km grens en zat ik plotseling aan mijn eerste 10K. 10K!?! Als iemand mij een aantal maanden geleden zou gezegd hebben dat ik 10K ging lopen, dan zou ik die gewoon uitgelachen hebben. Ik 10K?, maar jongen toch, als ik ooit 5k zou kunnen lopen dan zou ik al heel tevreden zijn. Niets is minder waar, aard van de mens zeker?

In die periode liep een collega rond met het idee om deel te nemen aan de Antwerp 10 miles. Uiteindelijk was de beslissing snel genomen. Eind april zouden we aan de start op Linkeroever staan. Mijn eerste loopwedstrijd ooit. Loopwedstrijd is misschien een wat verkeerde uitdrukking, eerder een mega loopevenement met tijdsregistratie. Later meer over mijn eerste 10 miles ervaringen…

Het begin van een leuke, recreatieve en vooral gezonde loopcarrière.